Το ασχημόπαπο κι εγώ


Πρωτότυπος τίτλος: The Ugly Duckling And Me

4bc93df3017a3c57fe01a09b

Έτος: 2006
Διάρκεια: 90 λεπτά

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας ποντικός που τον έλεγαν Ράτσο. Ο Ράτσο συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά που κάνουν τον κόσμο να θεωρεί ανεπιθύμητους τους εκπροσώπους της μεγάλης του οικογένειας. Ήταν βρόμικος και ύπουλος, κουτοπόνηρος και κακός. Καθώς προσπαθούσε να κρυφτεί από όλους όσοι τον καταδίωκαν, παγιδεύτηκε σε ένα χωράφι όπου κατοικούσαν πάπιες. Μιας που ανακατεύτηκε με τα πίτουρά τους, και για να μην τον φάνε οι πάπιες, αναγκάζεται να υιοθετήσει ένα… αυγό, από το οποίο θα βγει μια πάπια. Μα ποια πάπια; Το γνωστό μας ασχημόπαπο! Ο Ράτσο σύντομα θα μυριστεί πως μπορεί να βγάλει πολλά χρήματα, περιοδεύοντας σε πανηγύρια και εκθέτοντας το «στερνοπούλι» του ως ένα τερατάκι της φύσης. Μόνο που τον περιμένουν πολλές εκπλήξεις στον δρόμο…

Περισσότερα για την ταινία

Με δύναμη από την πατρίδα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν έρχεται αυτό το καρτούν που διασκευάζει την κλασική ιστορία του μεγαλύτερου παραμυθά με φρέσκια αισθητική και προσεγμένο χιούμορ. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, οι μικροί, κι ακόμη και οι μικρότεροι! Εμείς, με πολύ σεβασμό στο πρωτότυπο και τη σκηνοθετική επιδεξιότητα του Άρη Φωτιάδη, και με ένα επιτελείο από αγαπημένες φωνές του σινεμά και της τηλεόρασης, το προσαρμόσαμε στα καθ’ ημάς, με μια μοναδική πρωτοτυπία που είμαστε σίγουροι ότι θα ενθουσιάσει και θα αναδείξει τις αρετές της πολύ διασκεδαστικής ταινίας.

ΒΡΑΒΕΙΑ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΡΟΜΠΕΡΤ 2007 της Δανέζικης Ακαδημίας Κινηματογράφου

  • Καλύτερης Ταινίας για όλη την Οικογένεια
  • Καλύτερης Μουσικής
  • Καλύτερου Τραγουδιού

ΓΙΑΤΙ;
Η παρωδία της κοινωνίας από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν έχει αγαπηθεί απ’ όλον τον κόσμο. Η δουλειά του αντιπροσωπεύει τον αγώνα του κατά της μισαλλοδοξίας, της στενοκεφαλιάς και των προκαταλήψεων της αστικής τάξης. Όλοι μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει να σε κοροϊδεύουν οι μέτριοι και να βάλλεσαι από αυτούς που δεν έχουν το κουράγιο να αναγνωρίσουν τα θετικά σου χαρίσματα. Με αυτά στο μυαλό, ξεκίνησε η απόπειρα να ξαναειπωθεί η ιστορία του ‘Ασχημόπαπου’ ή ακόμα και να επινοηθεί από την αρχή για ένα μοντέρνο κοινό.
Υπήρχαν άλλωστε τόσα αναπάντητα ερωτήματα στην ιστορία του Άντερσεν, που οι δημιουργοί αποφάσισαν να ψάξουν για τις απαντήσεις τους. Από που προήλθε το αυγό; Δεν πρόσεξε κανείς ότι το Ασχημόπαπο δεν ήταν ό,τι έμοιαζε; Δεν είχε ούτε ένα φίλο;
Η αρχική ιστορία του μεγάλου Δανού παραμυθά που έχει αναθρέψει γενιές και γενιές με τις ιστορίες του είχε να κάνει με ένα δυστυχισμένο παπί που δέχεται τις επιθέσεις όλων και καταλήγει στο τέλος να μεταμορφώνεται σε πανέμορφο κύκνο. Αλλά, οι περισσότεροι σεναριογράφοι θεωρούσαν ότι δεν μπορούσε να χτιστεί μία ολόκληρη ταινία πάνω σε αυτό το θέμα. Και, όσο να κάνει, ‘πείραξαν’ πολλά σημεία του κλασικού μύθου.
Καταρχάς, ο κεντρικός χαρακτήρας έπρεπε να έχει έναν φίλο. Δεν μπορεί να είναι ολομόναχος στον κόσμο! Έτσι του ‘φτιάξαμε’ έναν φίλο που τον ονομάσαμε Ράτσο –έναν ποντικό-, το πιο ύπουλο, εγωιστικό, χαμηλού επιπέδου πλάσμα σε όλη την ταινία. Αργότερα θα γίνει ‘πατέρας’ στο μικρό ασχημόπαπο. Και, τελικά, ο Ράτσο πραγματικά έγινε πρωταγωνιστής στην ταινία- ας πούμε ότι μοιράζεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο εξίσου με το Ασχημόπαπο. Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο αυτών χαρακτήρων και όλων όσων συναντούν στην πορεία είναι η κινητήρια δύναμη της ταινίας, που παρασέρνει τους θεατές σε μία συναρπαστική περιπέτεια δράσης και συναισθημάτων.
Με μία λέξη, θα έλεγε κανείς πως το μήνυμα αυτής της ταινίας είναι παγκόσμιο και διαχρονικό και αφορά την αναζήτηση της εσωτερικής ομορφιάς που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

ΠΩΣ;
Όταν οι animators του σήμερα δίνουν ζωή στους χαρακτήρες βασίζουν τη δουλειά τους στις ίδιες αρχές που και οι animators της Disney βασίζονταν στη δεκαετία του 30. Τα εργαλεία των υπολογιστών έχουν βέβαια αλλάξει αλλά η τέχνη παραμένει η ίδια…
Όλα έχουν να κάνουν με τη αληθοφάνεια- το κοινό πρέπει να αισθανθεί ότι ένας χαρακτήρας σαν τον Ράτσο έχει μία εσωτερική ζωή με ιδέες, αμφιβολίες, φιλοδοξίες- ακριβώς όπως όλοι οι άνθρωποι…
Αρχικά, η διαδικασία της σχεδίασης των χαρακτήρων είναι πολύ αργή. Οι animators πρέπει να γνωρίσουν τους χαρακτήρες, πώς κινούνται, τι αισθάνονται, τι τους διαμορφώνει, τι τους διαφοροποιεί… Αλλά, στη συνέχεια, οι animators μπαίνουν στο δέρμα των χαρακτήρων και δουλεύουν πολύ πιο γρήγορα.
Το Ασχημόπαπο, για παράδειγμα, έπρεπε να είναι πολύ γοητευτικό και την ίδια στιγμή εξαιρετικά άσχημο ώστε το κοινό να πιστέψει στη ιστορία. Ο Ράτσο απ’ την άλλη έπρεπε να είναι ένας κουλ, πονηρός και ευφυής τύπος. Και, κυρίως, οι θεατές πρέπει να μπορούν να αναγνωρίσουν φίλους τους σε αυτούς τους χαρακτήρες… Τόσο οικεία χαρακτηριστικά πρέπει να διαθέτουν για να κατακτήσουν το κοινό… Κι έτσι έγινε…

ΠΟΙΟΙ;
Ράτσο: Νομίζει ότι είναι γεννημένος για τη show biz! Δεν τα έχει καταφέρει ακόμα αλλά νομίζει ότι η μεγάλη επιτυχία τον περιμένει στη επόμενη στροφή! Είναι ένα τύπος της πόλης. Προσπαθεί να ξεφύγει από καταστάσεις του παρελθόντος. Όταν βρίσκεται με ένα αυγό στα χέρια του , πρέπει να το παίξει πατέρας σε ένα Ασχημόπαπο- όχι και η καλύτερή του! Ο Ράτσο είναι αστείος αλλά και δειλός. Παρ’ όλα αυτά, δεν τον μισούμε. Κατά βάθος έχει καρδιά και μάλιστα είναι αυτός που στην ταινία περνάει τη μεγαλύτερη συναισθηματική μεταμόρφωση, καθώς δένεται με το Ασχημόπαπο και γεύεται μία από τις πιο σπάνιες αξίες- την πατρότητα.

Το Ασχημόπαπο: Ο αθώος της παρέας. Ζητάει πάντα την αναγνώριση του Ράτσο. Δεν είναι χαριτωμένος αλλά και αποφασισμένος: στον Ράτσο βλέπει τον μπαμπά του και μάλιστα τον διεκδικεί. Καθώς μεγαλώνει, το Ασχημόπαπο αντιμετωπίζει όλες εκείνες τις δυσκολίες της εφηβείας και νιώθει ανασφάλεια όπως όλοι οι έφηβοι. Έχει συχνά συναισθηματικές μεταπτώσεις. Θέλει να αποδείξει στον Ράτσο ότι μπορεί να τον βοηθήσει αλλά από την άλλη νιώθει προδομένος από αυτόν. Με την Τζέσε νιώθει το σκίρτημα της νεανικής αγάπης αλλά από την άλλη αισθάνεται τόσο άχρηστος εξαιτίας του Ράτσο που δεν μπορεί να προχωρήσει. Στο τέλος συνειδητοποιεί την αξία της οικογένειας, έστω κι αν αυτή η οικογένεια τοποθετεί τον Ράτσο στη θέση του μπαμπά!