Ρατατούης

"He's dying to become a chef."



Πρωτότυπος τίτλος: Ratatouille

4c19ac907b9aa108d6000306

Έτος: 2007
Διάρκεια: 110 λεπτά
Βαθμολογία: 7.6 / 10
Χώρα: United States of America

Κόστος: 150000000

Ένας ποντικός με το όνομα Ρέμυ ονειρεύεται να γίνει ένας σπουδαίος Γάλλος σεφ, παρά τις αντιρρήσεις των γονιών του και το προφανές γεγονός ότι είναι… ποντικός σε ένα καθαρά ‘αντι-τρωκτικο’ επάγγελμα! Ξαφνικά, η μοίρα επεμβαίνει και τοποθετεί τον Ρέμυ σε ένα εστιατόριο διάσημο χάρη στον σεφ του Αύγουστο Γκουστό. Παρά τους ολοφάνερους κινδύνους που προκύπτουν από το να είναι ένας ανεπιθύμητος επισκέπτης στην κουζίνα ενός τόσο εκλεπτυσμένου Γαλλικού εστιατορίου, το πάθος του Ρέμυ για τη μαγειρική αρχίζει να κινεί μια τρελή αλυσίδα γεγονότων, που αναστατώνει την υψηλή γαστρονομία όλου του Παρισιού! Ο Ρέμυ θα βρεθεί διχασμένος ανάμεσα στο χάρισμά του και την παρότρυνση των άλλων να ξαναγυρίσει στις συνήθειες του… είδους του. Θα μάθει την αλήθεια για τη φιλία, την οικογένεια και το τι σημαίνει να μην έχει άλλη επιλογή από το να γίνει… αυτό που είναι: ένας ποντικός που θέλει να γίνει σεφ!

 

Περισσότερα για την ταινία

Pixar ταξιδεύει όλον αυτό τον καιρό το κοινό της σε τελείως πρωτότυπες περιπέτειες, με οικοδεσπότες τους πιο εκπληκτικούς και αξέχαστους χαρακτήρες του κινηματογράφου. Από τα παιχνίδια που ζωντανεύουν («Toy Story», «Toy Story 2″), σε μία ομάδα τεράτων που τρομοκρατούνται από ένα κοριτσάκι («Monsters, Inc»), σε ένα μικρό ψαράκι μέσα στον τεράστιο ωκεανό («Finding Nemo»), στους σούπερ ήρωες που προσπαθούν να αποκτήσουν μία φυσιολογική ζωή («The Incredibles»), σε ένα καυτό αυτοκίνητο αγώνων στην ξεχασμένη Route 66 («Cars»), το στούντιο αυτό με τεχνολογία αιχμής και μοναδικό ταλέντο έχει καταφέρει να παρουσιάζει ιστορίες γεμάτες συναίσθημα και αισθητική απόλαυση…
Τη φορά αυτή, οι μάγοι της Pixar ταξιδεύουν στον υπέροχο κόσμο της μαγειρικής και των… ποντικών! Πέρα από τα ξεκαρδιστικά στοιχεία της σωματικής κωμωδίας η ταινία αγγίζει και πολλές οικουμενικές αξίες: τους δεσμούς φιλίας και πίστης, τη μάχη ενάντια στις οικογενειακές προσδοκίες και στην προσπάθεια να βρει κανείς τη δική του ταυτότητα, και, κυρίως, τη σημασία του να είσαι αληθινός στις δικές σου αξίες, παρά τις αντιδράσεις των άλλων…
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Μπραντ Μπερντ αναφέρει: «Νομίζω ότι όλοι έχουμε απίθανα όνειρα και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τα πραγματοποιήσουμε- και το όνειρο του Ρέμυ ίσως να είναι το απόλυτο απίθανο όνειρο!»
Ο Τζον Λάσιτερ, δημιουργικός διευθυντής των Walt Disney και Pixar Animation Studios και δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης προσθέτει: «Η ιδέα του να ακολουθήσεις τη δημιουργική σου προδιάθεση κόντρα σε όλες τις πιθανότητες είναι μία ιδέα για την οποία ο Μπραντ ενδιαφέρεται ουσιαστικά. Και αυτό φαίνεται, καθώς δημιούργησε μία ταινία που είναι βαθιά αστεία με έναν εξαιρετικά πρωτότυπο τρόπο και έχει και έναν πολύ δυνατό συναισθηματικό πυρήνα, που είναι επίσης σημαντικό κομμάτι μιας ταινίας για εμάς. Βάθος, χιούμορ αλλά και περίπλοκες έννοιες συνθέτουν αυτήν την ταινία, πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό για ταινία της Pixar.»
«Πραγματικά ενθουσιάστηκα με τις ευκαιρίες που σου προσφέρει η ιστορία αυτή. Στην καρδιά της έχει έναν σπουδαίο ήρωα, που προκειμένου να πετύχει αυτό που θέλει, θα μπει σε έναν κόσμο που είναι εξ» ορισμού εχθρικός απέναντί του. Θέλει να εκφραστεί με έναν τρόπο που ο κόσμος του δεν καταλαβαίνει και δεν επιτρέπει και νομίζω αυτή η αίσθηση είναι οικεία σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Η ερώτηση είναι: πόσο τολμηρός και έξυπνος θα σταθεί για να πραγματοποιήσει το όνειρό του και τι θα ανακαλύψει στην πορεία; Η ιστορία αυτή ανήκει στην παράδοση των σωματικών εκείνων κωμωδιών που διαπερνούν όλες τις γλώσσες και τους πολιτισμούς- σίγουρα, όμως, έχει μία πολύ μοντέρνα οπτική.», σχολιάζει ο σκηνοθέτης.
Στην καρδιά της ταινίας ανήκουν οι χαρακτήρες της. Αν και τα τρωκτικά έχουν μία μακρά παράδοση στο animation, από την εποχή του ίδιου του Μίκι Μάους, οι αρουραίοι συνήθως παίρνουν τον ρόλο του κακού και σπανίως του ήρωα. Αλλά ο Ρέμυ καταφέρνει να σπάσει αυτή την προκατάληψη, χρησιμοποιώντας μάλιστα μία από τις πιο εμπνευσμένες και «ανθρώπινες» υψηλές ιδιότητες, με εξαιρετικά δημιουργικούς τρόπους: την τέχνη της γαστρονομίας! Ο Τζον Λάσιτερ αναφέρει για τους χαρακτήρες: «Είναι τόσο γοητευτικοί και τόσο συναισθηματικά αληθοφανείς που το κοινό δεν θα παρατηρήσει καν ότι βλέπει την νέα τεχνολογία. Τόσο πολύ θα παθιαστούν με την ιστορία…»
Ο κάθε χαρακτήρας φέρνει τη δική του προσωπικότητα στην ιστορία. Η ανθρώπινη σχεδόν φύση τους και τα οικεία σε εμάς διλήμματά τους- οικογενειακοί καβγάδες, επαγγελματικά άγχη και συμπαράσταση στους φίλους τους- είναι το αποτέλεσμα μίας τεράστιας προσπάθειας συντονισμού πλήθους παραγόντων…
Ο τεχνικός διευθυντής της ταινίας Μάικλ Φονγκ επισημαίνει: «Η ταινία παρουσίαζε αμέτρητες τεχνικές προκλήσεις, αρχίζοντας από τα τριχώματα των τόσο πολλών χαρακτήρων αρουραίων, όσο και τους πολύ σύνθετους ανθρώπινους χαρακτήρες, τις γρήγορες σκηνές μέσα στο νερό του ποταμού και την ανασύσταση της πανέμορφης πόλης του Παρισιού…» Οι δυσκολίες ξεκίνησαν από το σχεδιασμό ενός ολοκαίνουριου είδους για τους animators της Pixar, που έχουν αγγίξει σχεδόν όλων των ειδών τους χαρακτήρες –από παιχνίδια μέχρι μπαμπούλες και ψάρια -εκτός από τους αρουραίους, που για πολύ καιρό θεωρούνταν και απαγορευμένο είδος! Αλλά, για την ταινία οι animators αποφάσισαν να δουν το τριχωτό αυτό είδος αυτό με άλλο μάτι, επαναπροσδιορίζοντας τα πιο σημαντικά τους ταλέντα, και αναλύοντας κάθε πλευρά της κίνησής τους και της επαφής τους με το περιβάλλον, από το κούνημα της ουράς τους, στο τίναγμα των μουστακιών τους, στα απίστευτα σχήματα που μπορούν να πάρουν…
Και, αφού ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις τους αρουραίους είναι να περάσεις χρόνο μαζί τους, τα γραφεία της Pixar «στολίστηκαν» με κλουβιά με περίεργα… κατοικίδια! Ο επικεφαλής των χαρακτήρων Μπράιαν Γκριν αναφέρει σχετικά: «Αφιερώσαμε πολύ χρόνο αρχικά στην παρατήρηση αλλά και στην κατανόηση των τρόπων των αρουραίων ώστε να είμαστε σε θέση να ενσωματώσουμε τη συμπεριφορά τους σε μοντέλα. Όταν «ζεις» με τους αρουραίους παρατηρείς όλες τις λεπτομέρειες της κίνησής τους… Είναι, μάλιστα, αρκετά κοινωνικά ζώα. Θα παίξουν μαζί σου, μέχρι που θα αγκαλιάσουν και τα χέρια σου…»
Ο επικεφαλής animator Ντίλαν Μπράουν συνεχίζει: «Θέλαμε να σεβαστούμε την αληθινή φύση των ζώων που γίνονται χαρακτήρες στην ταινία μας και μετά να χτίσουμε τις καρικατούρες και την προσωπικότητά τους… Η πρόκληση ήταν να κάνουμε τον κόσμο των αρουραίων να μοιάζει το ίδιο γοητευτικός με εκείνον των ψαριών –που επίσης από μόνο του δεν είναι και ιδιαίτερα- όπως είχαμε κάνει στην ταινία «Finding Nemo».
Η παρακολούθηση της καθημερινότητας των μικρών κατοικίδιων έδωσε στον Γκριν και την ομάδα του πολλές ιδέες και άνοιξε νέους δρόμους εξερεύνησης. «Ένα από τα πράγματα που δεν είχαμε σκεφτεί είναι πόσο μαλακοί είναι οι αρουραίοι. Ένας αρουραίος μπορεί να κάνει απίστευτα πράγματα με το σώμα του- περνάνε μέσα από μικροσκοπικές τρύπες ή κουλουριάζονται για να καταλάβουν τον ελάχιστο δυνατό χώρο- και αυτό καταλάβαμε ότι θα έδινε πολύ διασκεδαστικό υλικό για την ταινία… Αλλά, πρώτα έπρεπε να επινοήσουμε την κατάλληλη τεχνολογία που να μπορεί να προσομοιώσει αυτού του είδους τις λεπτές κινήσεις και να τις αιχμαλωτίσουμε με τον πλέον αληθοφανή τρόπο…», εξηγεί ο Γκριν.
«Στόχος ήταν να χτίσουμε στους χαρακτήρες αυτούς τη δυνατότητα να αλληλεπιδρούν σε ανθρώπινο επίπεδο και να μαγειρεύουν πραγματικά με τους σεφ-ανθρώπους. Αυτό ήταν μία μεγάλη πρόκληση, ιδιαιτέρως η προσπάθεια απόδοσης των αναλογιών… Βλέπεις αυτή τη διαφορά στην κλίμακα ακόμα και στα πιο απλά πράγματα, όπως στον χτύπο της καρδιάς. Όταν ο Ρέμυ τρέχει, βλέπεις την καρδιά του να «φτερουγίζει» πολύ γρήγορα, ενώ ο Σκίνερ ανασαίνει με πολύ πιο αργούς ρυθμούς. Η προσπάθεια να συλλάβεις αυτές τις διαφορές, αυτή είναι που «πουλάει» πραγματικά την ιστορία σαν την πιο αληθινή συνάντηση μεταξύ των δύο τόσο ανόμοιων κόσμων.», επισημαίνει ο Γκριν.
Η μεγαλύτερη ίσως πρόκληση όλων ήταν η δημιουργία του Ρέμυ, που προσπαθεί να συνδυάσει τον κόσμο των αρουραίων με εκείνον των ανθρώπων με συχνά ξεκαρδιστικά αποτελέσματα. Ο Μπερντ πήρε την απόφαση να δείχνει τον Ρέμυ να στέκεται στα δύο του πόδια, σε αντίθεση με τους άλλους αρουραίους. Σύμφωνα με τον Γκριν: «Αυτό που συμβαίνει τελικά στην ταινία είναι η εξέλιξη του Ρέμυ… Ξεκινά μοιάζοντας πολύ στους αρουραίους, αλλά όσο προχωρά όλο και πιο βαθιά μέσα τόσο ανθρώπινο περιβάλλον, αποκτά όλο και πιο ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Χρειάστηκε πολύ δουλειά αλλά προσέθεσε μαγεία στην ιστορία. Για τον Μπραντ, η καρδιά της ταινίας είναι ακριβώς η προσπάθεια ενός outsider να προσαρμοστεί στον κόσμο των ανθρώπων…».
Οι αρουραίοι της ταινίας μπορεί να έχουν έναν ρεαλισμό που σε καθηλώνει, ακόμα και ανθρωπισμό μέσα τους, αλλά είναι επίσης μέρος κι ενός παραμυθού-κάτι που γίνεται και ιδιαιτέρως εμφανές στις σκηνές που ο Ρέμυ καθοδηγεί τον Λινγκουίνι σαν να ήταν η μαριονέτα του. Για τους δημιουργούς, ολόκληρη η επιτυχία της ταινίας βασιζόταν στο να κάνεις το κοινό να πιστέψει σε αυτόν τον φανταστικό και αστείο κόσμο. «Οι animators δούλεψαν έτσι ώστε το παραμικρό τράβηγμα των μαλλιών του Λινγκουίνι να δημιουργεί αντίστοιχη κίνηση στο χέρι του. Ήταν τόσο αστείο! Η ταινία έχει τόσο πολύ αλά Μπάστερ Κίτον σωματικό χιούμορ, που σε κάνει να γελάς χωρίς να χρειάζεται να ειπωθεί το παραμικρό…», σχολιάζει ο Μπραντ Λιούις.

ΠΑΡΙΣΙ

Το Παρίσι είναι ίσως η πιο φωτογραφημένη, τυπωμένη και λατρεμένη πόλη του κόσμου- αλλά η ταινία καταφέρνει να την δει από μία ολοκαίνουρια ματιά. Η ιστορία της εκτυλίσσεται σε δύο πολύ διαφορετικές αλλά εξίσου ονειρικές πλευρές της πόλης: ο αιθέριος και γοητευτικός αστικός κόσμος των εστιατορίων και των καφέ από τη μία και το υπόγειο περιβάλλον από την άλλη, με τους εσωστρεφείς, μυστηριώδεις, βιομηχανικούς ρυθμούς του, όπου τα κατοικίδια επιλέγουν για σπίτι τους.
«Το Παρίσι έχει αποτυπωθεί από όλες τις οπτικές γωνίες, αλλά ποτέ από εκείνη ενός… αρουραίου», σχολιάζει ο Μπραντ Μπερντ που συνεργάστηκε στενά με τον υπεύθυνο σκηνικών Χάρλεϊ Τζέσαπ. «Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα κλασικό, παραμυθένιο Παρίσι. Είναι ήδη μια μαγική πόλη αλλά κάναμε τα μνημεία με τους θόλους και τους οβελίσκους πιο έντονα για να προσθέσουμε ακόμα μεγαλύτερη μαγεία…», επισημαίνει ο Τζέσαπ. Ακόμα και οι ουρανοί του Παρισιού ενέπνευσαν την ομάδα. «Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο look στους Γαλλικούς ουρανούς, που εξηγεί άλλωστε γιατί γεννήθηκε εδώ ο ιμπρεσιονισμός…Υπάρχει μία πανέμορφη ποιότητα στο φως, μία ελαφρώς ομιχλώδης ποιότητα και πραγματικά ψάξαμε όλους τους τρόπους για να αποδώσουμε αυτήν την ατμόσφαιρα σε όλες τις εξωτερικές μας σκηνές…», προσθέτει ο Τζέσαπ.
Όταν έφτασε η ώρα να δημιουργήσουν τον υπόγειο κόσμο του Παρισιού, η υπεύθυνη ομάδα κατέβηκε στους διάσημους υπόνομους της πόλης που ο ίδιος ο Ναπολέων σχεδίασε. «Κάναμε τουρ στους υπονόμους και στις κατακόμβες και στα τούνελ, από όπου κάποτε πήραν τους ασβεστόλιθους για να φτιάξουν τα υπέροχα κτίρια… ήταν ένα ταξίδι στο διαμετρικά αντίθετο- να μπουσουλάς την ημέρα στους υπονόμους και το βράδυ να δειπνείς στα πιο φίνα εστιατόρια. Αλλά αυτό δεν είναι και η ταινία;»
Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τον υπεύθυνο των σκηνικών ήταν η δημιουργία της κουζίνας του Γκουστό! «Το σχέδιο της κουζίνας εξελισσόταν για περίπου δύο χρόνια. Επισκεφτήκαμε πολλές Γαλλικές κουζίνες και λάβαμε σοβαρά πολλά υπόψη από αυτά που είδαμε. Η βασική διαφορά είναι ότι η δική μας κουζίνα είναι πολύ πιο ανοικτή, ενώ οι περισσότερες κουζίνες είναι μία σειρά από μικρότερα δωμάτια που ενώνονται- κάτι τέτοιο όμως δεν θα βοηθούσε κινηματογραφικά. Ωστόσο, και πάλι κρατήσαμε τις ξεχωριστές περιοχές όπου γίνεται το ψήσιμο, όπου μαγειρεύονται τα ψάρια, όπου μαγειρεύεται το κρέας, όπου γίνεται η προετοιμασία των κρύων πιάτων- γι» αυτό και χρειαζόμασταν έναν ιδιαιτέρως μεγάλο χώρο…»
Ο χώρος της τραπεζαρίας του εστιατορίου ήτανε επίσης πολύ σημαντικός για την ατμόσφαιρα της ταινίας. Για τη δημιουργία του εμπνεύστηκαν από πολλά διάσημα Γαλλικά εστιατόρια, όπως τα Guy Savoy, Taillevent, La Tour D» Argent και Le Train Bleu, το αγαπημένο μπελ επόκ εστιατόριο στον σιδηροδρομικό σταθμό Gare de Lyon, γνωστό για το υψηλό, εκλεκτικό ντεκόρ του όσο και για την κλασική του κουζίνα. «Πολλά Γαλλικά εστιατόρια στάθηκαν πηγή έμπνευσής μας- αλλά το Γκουστό είναι το πιο υπέρκομψο! Είναι γεμάτο με επιχρυσωμένο διάκοσμο, τοιχογραφίες, παχιά κόκκινα χαλιά και είναι σαν παλάτι σε κλίμακα- το τέλειο περιβάλλον για τον μικροσκοπικό Ρέμυ να προσπαθήσει να γίνει σεφ!»

Η συνταγή της… επιτυχίας!

Για τους δημιουργούς, η ανασύσταση όλου αυτού του μαγειρικού κόσμου που σημαίνει τα πάντα για τον Ρέμυ, με έναν λεπτομερή και συναρπαστικό τρόπο, ήταν το κλειδί όλης της ταινίας. Έτσι, πρώτα μύησαν τους εαυτούς τους στον κόσμο της υψηλής γαστρονομίας. «Αυτή η ιστορία έχει να κάνει με πολλά περισσότερα από τον κόσμο της μαγειρικής -σίγουρα όμως και με το να δημιουργήσεις μια αληθινή ατμόσφαιρα κουζίνας και αληθοφανές φαγητό… Δίνεις έτσι στη φαντασία μια πραγματική βάση, που δεν μπορείς να πετύχεις με άλλον τρόπο…», εξηγεί ο σκηνοθέτης.
Η διαδικασία ξεκίνησε από το Παρίσι, όπου οι δημιουργοί σάρωσαν κυριολεκτικά τα καλύτερα εστιατόρια, δοκιμάζοντας απίθανες γεύσεις και μπαίνοντας στα άδυτα των πιο διάσημων κουζινών. «Να φανταστείτε πολλές φορές σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να πεθάνουμε τρώγοντας τόσο πολύ φαγητό σε τόσο λίγο χρόνο…», γελά ο σκηνοθέτης.
Πίσω στα στούντιο, ολόκληρη η ομάδα άρχισε εντατικά μαθήματα… μαγειρικής, στα οποία οι computer artists συνηθισμένοι στο να κλικάρουν, να πληκτρολογούν και να σχεδιάζουν έμαθαν να… κόβουν σε φέτες και σε κύβους σαν να ήταν επαγγελματίες –κερδίζοντας πολύτιμη γνώση σε πολύ μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που κάνουν κάποιον σεφ: πώς να κρατάνε το μαχαίρι, πως ψιλοκόβουν ένα κρεμμύδι, πώς ανακατεύουν μία σούπα και πως αλληλεπιδρούν μεταξύ τους σε μία «άγρια» και εξαιρετικά «απασχολημένη» κουζίνα. Την ίδια στιγμή, ο παραγωγός Μπραντ Λιούις ταξίδεψε στη Napa Valley, όπου πέρασε 2 ημέρες μαθητείας σε ένα από τα πιο φίνα- και δύσκολα να επισκεφτείς- εστιατόρια της Αμερικής: το «French Laundry», όπου ο σουπερστάρ σεφ Τόμας Κέλερ, ένας από τους πιο καινοτόμους σύγχρονους σεφ, πειραματίζεται με τις γεύσεις καθημερινά.
Ο ίδιος ο σεφ μοιράζεται μαζί μας τα εξής: «Ο Μπραντ ήθελε να δει πώς είναι αλλά και πώς δείχνει μία αληθινή κουζίνα, την ενέργεια, τη δυναμική της, πώς κινούνται οι άνθρωποί της και πώς συμπεριφέρονται- τον «χορό» τους όπως το αποκαλούμε. Μαζί με την ομάδα του βιντεοσκοπήσανε πολύ υλικό από το εστιατόριο για να το μελετήσουν και να το μετατρέψουν σε πραγματικότητα animation.»
«Υπάρχουν… τόνοι λεπτομερειών και μυστικής γνώσης σε μία κουζίνα σαν εκείνη του «French Laundry»! Αλλά, εκείνο που συνειδητοποίησα κυρίως είναι ότι ο Τόμας έχει τον ίδιο βαθμό συναισθηματικής σύνδεσης με το φαγητό του και τους πελάτες του με εκείνον που έχουμε κι εμείς με το κοινό μας στην Pixar. Συνειδητοποίησα ότι είχαμε πολλά περισσότερα κοινά από ό,τι νόμιζα. Ανακάλυψα επίσης ότι μου αρέσει να μαγειρεύω για τον ίδιο λόγο που αρέσει στους περισσότερους σεφ: γιατί φέρνει του ανθρώπους κοντά», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μπραντ Λιούις.
Ωστόσο, παρότι είχαν δει και γευτεί οι συντελεστές στο Παρίσι, στα μαθήματα μαγειρικής και στο «French Laundry», ήξεραν ότι δεν θα ήταν εύκολο να μεταφέρουν όλη αυτόν τον οργασμό γεύσης και οργάνωσης στον κόσμο του animation. «Αποστολή μας ήταν να δημιουργήσουμε το πιο ωραίο φαγητό που έχετε δει ποτέ. Θέλαμε το κοινό να σκεφτεί: Ουάου! Θέλω να πηδήξω μέσα στην οθόνη και να το φάω! Αλλά καμιά φορά είναι δύσκολο να δημιουργήσεις τέτοια πιάτα στην αληθινή ζωή, πόσο μάλλον στους υπολογιστές! Έτσι, η δημιουργική ομάδα έπρεπε να κατεβάσει μία σειρά από δημιουργικές ιδέες!», σχολιάζει ο Μάικλ Φονγκ, επικεφαλής της τεχνικής ομάδας.
Για αρχή, η τεχνική ομάδα συνειδητοποίησε ότι θα χρειάζονταν αληθινά μοντέλα φαγητών για να τα μελετήσει. Όπως αναφέρει σχετικά ο Μάικλ Φονγκ: «Ο μόνος τρόπος να αναπαράγεις τη μορφή μιας σάλτσας που βράζει και του ατμού που πετάγεται είναι με το να μαγειρέψεις αυτά τα υλικά σε αληθινό φούρνο και μετά να τα φωτογραφίσεις!» Και βέβαια, ο σεβασμός στη λεπτομέρεια έπαιζε καταλυτικό ρόλο. «Θέλαμε να έχουμε το σωστό Γαλλικό χάλκινο τσουκάλι, τα σωστά Γαλλικά μαχαίρια, τη σωστή αίσθηση της ροής της δουλειάς με τη συνεχή κίνηση πέρα δώθε των σεφ- και φυσικά όλη την αρχιτεκτονική παρουσίαση της τοποθέτησης των φαγητών μέσα στο πιάτο. Έπρεπε όποιος έχει επισκεφτεί την κουζίνα εστιατορίου να μπορεί να αναγνωρίσει την ομοιότητα!», επισημαίνει ο Φονγκ.
Μερικά φαγητά, ασφαλώς, παρουσίασαν ιδιαίτερες προκλήσεις.- για παράδειγμα, το ψωμί ακούγεται απλό να το δημιουργήσεις αλλά όταν θες να έχεις μια αψεγάδιαστη εμφάνιση προκύπτουν πολλές δυσκολίες. Ο Φονγκ εξηγεί: Το ψωμί είναι πρόκληση γιατί πρέπει να έχει και κάποιον όγκο. Δεν μπορείς να έχεις απλώς μια επίπεδη επιφάνεια ζωγραφισμένη σαν ψωμί. Πρέπει να έχει τις φουσκάλες του ψωμιού που δημιουργούνται ενώ αυτό ψήνεται έτσι ώστε να δείχνει μαλακό και αφρώδες. Έτσι, κάναμε μια ολόκληρη προσπάθεια για να πετύχουμε αυτό το αποτέλεσμα…»
Ένα ακόμη πρόβλημα που ζητούσε τη λύση του ήταν ο σχεδιασμός των υγρών όλων των ειδών της ταινίας, από τις παχιές σάλτσες πολυτελείας στο ρέον κόκκινο κρασί. Ο Φονγκ αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η προσομοίωση του νερού είναι δύσκολη από μόνη της. Η προσομοίωση όμως ενός παχύρρευστου και αργού στη ροή ρευστού όπως είναι η σάλτσα κρέατος είναι σχεδόν αδιανόητη, γιατί η προσομοίωση δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τη φυσική! Χρειαζόμασταν επίσης ειδικούς σχεδιασμούς για να αποδώσουμε την κίνηση των ρευστών μέσα στο κουτάλι- για παράδειγμα, τη στιγμή που ο Ρέμυ σώζει την σούπα!»
Ο ίδιος ο Κέλερ πάντως επιβεβαιώνει τη θαυμάσια δουλειά της δημιουργικής και τεχνικής ομάδας. «Μερικά από τα πιάτα που δημιούργησαν με έκαναν να θέλω να τα γευτώ. Ο τρόπος που τοποθέτησαν τα φαγητά μέσα στα πιάτα, που τα παρουσίασαν και χειρίστηκαν τις σος, πραγματικά αντικατοπτρίζει όλη τη φαντασία και την πραγματικότητα των υψηλών κουζινών…»

ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

ΡΕΜΥ
Οι αρουραίοι είναι συνηθισμένοι στην απόρριψη, αλλά ο Ρέμυ, ο αρουραίος που θέλει να γίνει σεφ, έχει περισσότερα εμπόδια να ξεπεράσει από τα συνηθισμένα. Η αξιόλογη όσφρησή του και η ιδιοφυία του να συνδυάζει γεύσεις τον καθιστούν ανώτερο και καλύτερο από κάθε άνθρωπο σεφ. Ωστόσο, στον κόσμο των αρουραίων είναι αποδεχτός με άλλη ιδιότητα, χρησιμοποιώντας το μοναδικό του ταλέντο να μαζεύει τα «ασφαλή» σκουπίδια για το φαγητό της οικογένειάς του. Ο Ρέμυ μισεί τελείως την ιδέα να κλέβει και να τρώει σκουπίδια. Θεωρεί τον εαυτό του δημιουργό όχι κλέφτη. Όταν δεν τριγυρνάει αναζητώντας κομματάκια εκλεκτού φαγητού που μπορεί με ασφάλεια να κρατήσει, είναι απασχολημένος μελετώντας την πιο αξιόλογη ιδιοκτησία του, ένα βιβλίο μαγειρικής από τον διακεκριμένο σεφ Αύγουστο Γκουστό. Όταν οι καταστάσεις κυριολεκτικά τον ρίξουν στην κουζίνα του «Γκουστό», το πιο διάσημο εστιατόριο στο Παρίσι, ο Ρέμυ θα ζήσει το όνειρό του μαγειρεύοντας- αν και αντισυμβατικά- σε αληθινή κουζίνα!

ΓΚΟΥΣΤΟ
Ο μακαρίτης Γκουστό, η μεγαλύτερη ιδιοφυία της μαγειρικής όλων των εποχών, είναι ο συγγραφέας του βιβλίου μαγειρικής ‘Όλοι Μπορούν να Μαγειρεύουν’, το βιβλίο το οποίο ενέπνευσε τον Ρέμυ να ονειρευτεί ότι μπορεί να γίνει σεφ. Το εστιατόριό του, στο Παρίσι της Γαλλίας, έγινε το ορόσημο της ακαταμάχητης εφευρετικότητας του Γκουστό και της δεξιοτεχνικής προετοιμασίας, ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίστηκε για την αγνότητα και την παραδοσιακή Γαλλική κουζίνα. Ο Γκουστό πέθανε με μυστήριο τρόπο αμέσως μετά την υποβάθμιση του εστιατορίου του από 5 αστέρων σε 4 αστέρων (από τον κύριο Ίγκο), αλλά το πνεύμα του ζει στις συνταγές του και στην φαντασία του Ρέμυ – ο μεγάλος σεφ είναι για τη φαντασία του Ρέμυ η αδελφή ψυχή και ο σύμβουλός του.

ΚΟΛΕΤ
Η Κολέτ είναι η πιο σκληρή σεφ και η μοναδική γυναίκα στην κουζίνα του Γκουστό. Το θάρρος, το ταλέντο και η απειλητική της αύρα την έχουν φτάσει ως εδώ, αλλά όλη αυτή η αναρρίχηση σε μία σχεδόν απόλυτα ανδροκρατούμενη υψηλή κουζίνα την έχουν κάνει επιφυλακτική και ανεξάρτητη. Αρχικά, είχε κουραστεί να νταντεύει τον Λινγκουίνι ως εκπαιδευόμενο σεφ… Αλλά, στην πορεία, η τρωτότητα και η αφέλεια του Λινγκουίνι αρχίζουν να την κερδίζουν.

ΛΙΝΓΚΟΥΙΝΙ
Ο Λινγκουίνι, ένας δειλός και καλοπροαίρετος νεαρός, είναι το νέο αγόρι των σκουπιδιών στο εστιατόριο Γκουστό. Μετά από μια σειρά κακότυχων δουλειών, ο Λινγκουίνι είναι απελπισμένος να κρατήσει τη δουλειά του, που τη βλέπει σαν τελευταία του ευκαιρία. Μία τυχαία συνάντηση με τον Ρέμυ, οδηγεί τον Λινγκουίνι σε μία αρκετά ασυνήθιστη «φαντασ-μαγειρική» σχέση με τον Ρέμυ. Όσο τα φαγητά του Ρέμυ προσελκύουν όλο και περισσότερο την προσοχή, το ζευγάρι υποβάλλεται σε μία όλο και περισσότερο έντονη επιτήρηση. Αλλά για τον Λινγκουίνι, η ευκαιρία να περνάει τον χρόνο του με τη νέα του ‘δασκάλα’, Κολέτ, τον κάνει να ξεπερνάει όλο του το άγχος… σχεδόν.

ΣΚΙΝΕΡ
Ο Σκίνερ, του οποίου το μέτριο φυσικό ανάστημα κρύβει τη σαδιστική, τυραννική του προσωπικότητα, είναι ο σεφ στο εστιατόριο Γκουστό. Κάποτε ήταν κάτω από τον Γκουστό, αλλά μετά ανέλαβε τον έλεγχο τον εστιατορίου και της επιχείρησης, όταν ο σπουδαίος σεφ πέθανε χωρίς να αφήσει διάδοχο. Γρήγορα εκμεταλλεύτηκε τη φήμη του Γκουστό και έριξε στην αγορά μία εκτεταμένη σειρά από προϊόντα μάρκας Γκουστό, από πίτσες έως κατεψυγμένα μπουρίτος. Μετέτρεψε τελικά το εστιατόριο, από ναό μαγειρικής τέχνης, σε μία κερδοφόρα αλλά άψυχη πολυτελή μηχανή φαγητών.

ΤΖΑΝΓΚΟ
Ο Τζάνγκο, ο πατέρας του Ρέμυ, είναι ο πατριάρχης της φυλής των αρουραίων. Ο Τζάνγκο περιμένει από τον μεγάλο του γιο, τον Ρέμυ, να αναλάβει κάποτε τις υποχρεώσεις της οικογένειας των αρουραίων, και είναι απογοητευμένος από την απροθυμία του γιου του να τρώει σκουπίδια. Για τον Τζάνγκο, είναι ξεκάθαρο το ότι «άνθρωπος = θάνατος» και μία κουζίνα εστιατορίου δεν είναι μέρος για τον Ρέμυ να συχνάζει, ακόμα περισσότερο να μαγειρεύει. Δεν το συζητάει.

ΕΜΙΛ
Ο Εμίλ, ο ‘μικρός’ αδερφός του Ρέμυ, είναι ο αρουραίος των αρουραίων – μικρός, υπέρβαρος και καλοσυνάτος, είναι εραστής της ζωής και όλων των φαγώσιμων και μη φαγώσιμων πραγμάτων. Δεν καταλαβαίνει πάντα το πάθος του αδερφού του για το καλό φαγητό, αλλά είναι έτοιμος να υπερασπιστεί τον Ρέμυ σε κάθε ελαφρόμυαλο θέλημά του ή να τον ενθαρρύνει όταν νιώθε πεσμένος. Η ασταμάτητη και η επαινετική του όρεξη τον καθιστά τέλειο οπαδό των μαγειρικών απολαύσεων του Ρέμυ.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ & ΣΕΝΑΡΙΟ

ΜΠΡΑΝΤ ΜΠΕΡΝΤ
Είναι ο σκηνοθέτης της βραβευμένης με Όσκαρ ταινίας animation «The Incredibles», για την οποία είχε υπογράψει και το πρωτότυπο σενάριο. Από μικρή ηλικία ανήκει στο δυναμικό της Walt Disney Studios, χάρη στο ταλέντο του στο animation – η πρώτη του ταινία animation ολοκληρώθηκε στα 14 του χρόνια!