Ταξίδι στο φεγγάρι


Πρωτότυπος τίτλος: Fly Me to the Moon

4bc94060017a3c57fe01b435

Έτος: 2008
Διάρκεια: 84 λεπτά
Βαθμολογία: 3.2 / 10

Στις 16 Ιουλίου του 1969, το διαστημικό πρόγραμμα της NASA πραγματοποιούσε την πρώτη προσγείωση ανθρώπου στην επιφάνεια της Σελήνης. Οι αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ, «Μπαζ» Άλντριν και Μάικλ Κόλινς ήταν οι ήρωες της ιστορικής αυτής αποστολής. Αυτό που δεν έγινε ποτέ γνωστό, όμως, είναι πως στο ίδιο διαστημόπλοιο κατάφεραν να μπουν κρυφά τρεις θαρραλέες μύγες, που άλλαξαν τη ροή της ιστορίας για πάντα.

 

Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)

Ο σκηνοθέτης Μπεν Στάσεν, ο οποίος ειδικεύεται σε τρισδιάστατα θεάματα, όπως τα «Misadventures in 3D» και «Wild Safari 3D», παρουσιάζει την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, που έχει σχεδιαστεί εξ ολοκλήρου με τεχνολογία 3-D.

Μικροί και μεγάλοι θα απολαύσουν ένα εντυπωσιακό τρισδιάστατο ταξίδι στο διάστημα και θα επιστρέψουν στη γη μετά από πολύ γέλιο.

Ο Σκηνοθέτης

Αποφοιτώντας από το School of Cinema and Television του USC, ο βέλγος Μπεν Στάσεν ξεκίνησε την καριέρα του στην κινηματογραφική βιομηχανία ως παραγωγός της ταινίας “My Uncle’s Legacy”, μια ταινία που του χάρισε υποψηφιότητα Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1990.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της δεύτερης ταινίας του, ο Στάσεν ήρθε σε επαφή με την εταιρία “Little Big One”. Μια σύγχρονη εταιρία με αντικείμενο τα “computer graphics”, η “Little Big One” εξασφάλισε τη βοήθεια του Στάσεν για να αναγνωριστεί η δουλειά της από τη διεθνή κινηματογραφική κοινότητα. Ο Στάσεν καλωσόρισε την πρόκληση και πρότεινε τη χρήση CGI (Computer Generated Imagery) τεχνολογίας για τη δημιουργία μιας διαδραστικής ταινίας, ως τρόπο για την προώθηση της εταιρίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Τράβηξε επίσης το ενδιαφέρον της εταιρίας “Showscan” για την παραγωγή της ταινίας “Devil’s Mine Ride”, μιας από τις πρώτες computer graphics ταινίες, υψηλής ανάλυσης, για οθόνη μεγάλων διαστάσεων. Η ταινία “Devil’s Mine Ride” είχε τεράστια επιτυχία και αποτέλεσε παράδειγμα για όλες τις επόμενες διαδραστικές ταινίες.

Ο Στάσεν συνίδρυσε την εταιρία “nWave Pictures”, μαζί με την “D&D Media Group”, την μεγαλύτερη εταιρία τηλεοπτικών παραγωγών στο Βέλγιο. Η “D&D Media Group” δεν ενδιαφερόταν να χρησιμοποιήσει την “nWave Pictures” ως εταιρία παραγωγής για τρίτους, αλλά ως ένα πλήρως ενσωματωμένο ψηφιακό στούντιο, το οποίο θα αναπτύσσει, θα χρηματοδοτεί, θα υπογράφει την παραγωγή και θα διανέμει προϊόντα για την τοπική βιομηχανία του θεάματος. Σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια, ο Στάσεν είχε υπογράψει την παραγωγή σε 17 διαδραστικές ταινίες και είχε διαμορφώσει την μεγαλύτερη ανεξάρτητη βιβλιοθήκη με διαδραστικές ταινίες κάθε τύπου, που προσομοιώνουν την κίνηση.

Η “nWave Pictures” είχε το προνόμιο να δημιουργήσει τρεις CGI σκηνές για το “Special Effects: Anything Can Happen”, μια παραγωγή για οθόνη μεγάλων διαστάσεων από τον σκηνοθέτη Μπεν Μπαρτ. Υπό την ηγεσία του Στάσεν, το επόμενο λογικό βήμα για την “nWave Pictures” ήταν η δημιουργία δικών της παραγωγών για οθόνη μεγάλων διαστάσεων. Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους τέτοιου τύπου ήταν το “Thrill Ride – The Science of Fun”, την οποία συγχρηματοδότησε και διένειμε η “Sony Picture Classics”.

Ο Μπεν Στάσεν θεωρείται πλέον ειδικός σε διαδραστικά και τρισδιάστατα θεάματα, έχοντας υπογράψει την σκηνοθεσία σε ταινίες όπως “Misadventures in 3D” και “Wild Safari 3D”. Το “Fly Me To The Moon” αποτελεί την πρώτη του ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, η οποία έχει σχεδιαστεί εξ ολοκλήρου με τεχνολογία 3-D.

Η Ιστορία της Τεχνολογίας 3D

Η τεχνολογία 3D έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο πριν πολλά χρόνια. Στις αρχές του 1900, τα πρώτα 3D πειράματα διεξάχθηκαν από τους αδερφούς Λιμιέρ. Κατά τη διάρκεια της χρυσής εποχής του 3D κινηματογράφου, από το 1952 έως το 1954, το Χόλιγουντ κυκλοφόρησε περισσότερους από πενήντα 3D τίτλους. Το 3D έκανε την επανεμφάνισή του στα τέλη των 70s με ταινίες όπως “Jaws 3D” και “Amityville 3D”. Στο παρελθόν όμως δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια εφήμερη μόδα. Βασική αιτία για το γεγονός αυτό ήταν η κακή ποιότητα των συστημάτων προβολής. Με την εξέλιξη του ψηφιακού κινηματογράφου αυτό πρόκειται να αλλάξει. H 3D τεχνολογία όμως δεν είναι απλά αποτέλεσμα του ψηφιακού κινηματογράφου, αλλά ίσως αποβεί ο σημαντικότερος λόγος, για τον οποίο οι αιθουσάρχες θα στραφούν στην ψηφιακή τεχνολογία.

Τα τελευταία χρόνια, έχουν εμφανιστεί διάφορες ενδείξεις για την παγκόσμια απήχηση του 3D κινηματογράφου. Η τεράστια επιτυχία της 3D κυκλοφορίας του “The Polar Express”, που εισέπραξε 31€ ($45) εκατομμύρια σε 64 μόνο αίθουσες ΙΜΑΧ, τράβηξε την προσοχή όλων. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός πως 3D ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού, χωρίς την συμμετοχή μεγάλων αστέρων και με ελάχιστη διαφήμιση, εισπράττουν περισσότερα από 20.67€ ($30) εκατομμύρια σε 140 μόνο IMAX 3D αίθουσες παγκοσμίως. Όλα δείχνουν πως, αυτή τη φορά, η 3D τεχνολογία δε θα είναι απλά μια εφήμερη μόδα. Η μακροχρόνια βιωσιμότητα της 3D τεχνολογίας θα εξαρτηθεί από την προθυμία των δημιουργών να προσαρμόσουν τις ιστορίες τους και να γυρίσουν ταινίες συγκεκριμένα για την τρίτη διάσταση. Η μετατροπή ήδη υπάρχοντος 2D υλικού σε 3D ή η δημιουργία ταινιών που θα λειτουργούν εξίσου καλά σε 2D όπως και σε 3D μορφή, δεν εξυπηρετούν στην ανάπτυξη της τεχνολογίας αυτή. Το 3D είναι μια νέα κινηματογραφική γλώσσα.

Λίγα Λόγια για την Παραγωγή

Το “Ταξίδι στο Φεγγάρι” είναι η πρώτη animation ταινία που σχεδιάστηκε, από το πρώτο κιόλας καρέ, αποκλειστικά για τη 3D εμπειρία. “Παρ’όλο που πιστεύω πως ο 3D κινηματογράφος πρόκειται να παίξει καθοριστικό ρόλο στον τομέα της ψυχαγωγίας, δεν πιστεύω πως οποιαδήποτε ιστορία είναι κατάλληλη για να γυριστεί σε 3D” εξηγεί ο σκηνοθέτης Μπεν Στάσεν. “Οπότε, όταν πήραμε την απόφαση να επεκταθούμε από τις διαδραστικές ταινίες σε ταινίες μεγάλου μήκους, αναζητήσαμε μια ιστορία που θα μπορούσε να επωφεληθεί από το 3D. Η αναζήτηση κράτησε σχεδόν δύο χρόνια.”

“Το σενάριο του Ντόμονικ Πάρις για το “Ταξίδι στο Φεγγάρι” ήταν τέλειο για μας, σε περιεχόμενο αλλά και σε μορφή” δηλώνει ο Στάσεν. “Δημιουργούμε διασκεδαστικούς χαρακτήρες σε ένα φωτο-ρεαλιστικό περιβάλλον. Όταν γυρίζω μια 3D ταινία, δε θέλω να χρησιμοποιώ την οθόνη ως παράθυρο αλλά ως ένα χώρο. Οι περισσότερες 3D ταινίες, μέχρι σήμερα, χρησιμοποιούν την οθόνη ως παράθυρο. Ο σκηνοθέτης δίνει βάθος πίσω από το παράθυρο και πετάει πράγματα προς το κοινό μέσα από το παράθυρο. Όταν όμως εξαλείφεις το εφέ του παραθύρου, δημιουργείς ένα 3D χώρο, στον οποίο μπορείς να μεταφέρεις το κοινό.” Το “Ταξίδι στο Φεγγάρι” σκοπεύει να μεταφέρει τους θεατές σε ένα μέρος όπου δεν έχουν βρεθεί ποτέ, όπως και οι ατρόμητοι ταξιδιώτες πίσω στο 1969.